Het is een vrije maandag, ruimte om verder te schrijven, opnieuw stappen maken. En jullie bij te praten wat er in mijn gedachten omgaat. Ik ga verder waar ik gebleven was.
Mijn huidige baan, ik werk fulltime in een banketbakkerij. Vroeg opstaan is wat erbij hoort, de drukke maanden zijn even voorbij en er is ruimte om wat meer vrij te zijn. Rustig gaan we door. Wat doe ik nu? Ik maak taarten, gebakjes en af en toe een bijzondere taart. En 1 of 2 dagen in de week sta ik in de koude keuken/chocolaterie, waar ik salades, broodjes en uiteraard chocolaatjes maakt. Een leuke en nieuwe uitdaging om mijn kennis verder uit te breiden. Maar waarom wil je stoppen? Je hebt een goede baan, gezellige collega’s, een eigen huis. Alles perfect voor mekaar. Ja, dat lijkt zo, maar het kriebelt, het kriebelt om meer te betekenen voor anderen, om iets te doen voor degene die het moeilijk hebben, en om het rijke Evangelie van God uit te delen. Dat kun je ook bij je collega’s en buren doen? Absoluut, dan moet je wel die ruimte krijgen, wat nu niet gebeurd.
Hoe kom je dan bij een DTS, zoals ik al vertelde had ik al lange tijd een verlangen om iets in Gods Koninkrijk te gaan doen, maar ook dan zijn er veel mogelijkheden. Dit kwam door iemand op mijn pad, waarmee ik deelde dat ik iets wilde gaan doen. Zij raadde mij aan om naar een DTS te gaan kijken. Aantal weken over nagedacht, getwijfeld, gepraat en bedacht dat het niets voor mij zou zijn. Al die onzekerheid, ik heb toch een prima baan?! Toch werd ik keer op keer geroepen om iets te doen. Om een stap te zetten, een stap richting Gods weg, een stap om in Zijn Koninkrijk te werken.
Het was zondagavond, ergens in december, ik was in een kerkdienst, waarbij mensen mij aanspreken, er werd gevraagd, waar ben je mee bezig, waar ben je bang voor. God houdt van jouw, laat los wat anderen ervan vinden, laat je angst los, neem de stap die God wilt dat je neemt. Dat was duidelijk, de DTS moest ik gaan doen. Maar er waren twijfels, was ik er wel klaar voor, kan ik dit wel financieren, is dit echt de weg?
De dinsdagavond erop kon ik niet meer anders, God sprak zo duidelijk door de mensen om mij heen, ik moest mij aanmelden. Dus zomaar zonder dat er mensen van afwisten heb ik mij aangemeld, alleen in twijfels maar ook in rust, het ging goed komen, op welke manier dan ook. God zorgt voor mij. Na mijn aanmelding mijn vrienden en ouders ingelicht. De een was positief, de ander had twijfels. Ook ik kreeg meer twijfels, aanvechting, dit is niks voor mij. Ik liet het maar gaan. De kerstdagen kwamen eraan, drukke tijden, veel werken, zet het op een laag pitje.
Het nieuwe jaar was aangebroken, en ineens was daar het mailtje, de vraag of ik op gesprek kon komen en welke dag mij het beste uit zou komen. Afspraak gemaakt en weken van spanning braken opnieuw aan. Maar ook weken van uitkijken naar iets nieuws, uitkijken naar wat God in mijn leven zou doen.
I want to see a change in the world lets start today. I don’t want to keeps looking at things that better yesterday. Let’s keep believing in a beautiful future come what may. Love alone can guide our feet on this narrow mountain way. Singing songs of life in the light of the divine. We climb to where, we touch the sky. Don’t know how, don’t know why but love is Heaven’s song pulling us back home.
In this love everybody has questions of the heart. Sometimes hope can feel a million milles away from where we are. There is something even greater then the darkness pulling as apart. It’s that overwhelming feeling you get standing underneath the stars.
Singing songs of life in the light of the divine. We climb to where, we touch the sky. Don’t know how, don’t know why but love is Heaven’s song pulling us back home. Singing song of life – Trinity
Journey from Dineke 